Op 1 oktober 2009 is de startbijeenkomst geweest van de expertisegroep die verder met deze materie aan de slag gaat. Er zullen gedachten en ervaringen uitgewisseld worden, er wordt kennis geput uit literatuuronderzoek en onderling getoetst. Daartoe zijn deskundigen bijeengebracht zoals een arts, apotheker, fysiotherapeut, diëtiste, verpleegkundig specialist, docenten, etc. De beroepsvereniging Phorza heeft mij als Sociaal Pedagogisch Hulpverlener afgevaardigd naar dit gezelschap. Ik zal daarbinnen mijn inbreng verzorgen, met accent op de eigen verantwoordelijkheid van de patiënten en een sterk accent op hun gezonde aspecten. Er gaat een screening ontwikkeld worden en een nadere bestudering van de diverse deeldoelgroepen en leefwijze van patiënten. Er wordt naar gestreefd om binnen twee jaar met een geautoriseerde richtlijn voor de intramurale, transmurale en ambulante psychiatrie naar buiten te treden.

Denkt U alvast na, of U ook zelf een casus wil inbrengen, of U bereid bent een rol te spelen binnen de sessie, of alleen maar als waarnemer erbij wilt zijn. We spreken af dat al hetgeen besproken wordt vertrouwelijk is en niet naar buiten wordt gebracht. U kunt een probleem aan de orde stellen betreffende angsten, weerstanden, ruzies of strubbelingen met ouders, kinderen, collega’s, vrienden of geliefden.

Vanuit zijn SPH-praktijk gaat Jos Korthout een familieopstelling houden. Hij is al eerder is actief geweest met deze methode van Bert Hellinger. Belangstellenden worden uitgenodigd een probleem in te brengen, temidden van een aantal betrokken, meelevende mensen. Deze horen het verhaal aan. Vervolgens wordt de situatie als een tableau vivant neergezet en “uitgespeeld”. Aan toehoorders kan gevraagd worden, om een rol op zich te nemen van een persoon uit het leven van de inbrenger van het verhaal. Korthout nam enkele jaren geleden in Rotterdam deel aan dergelijke sessies, die uitgevoerd werden door andere therapeuten. Korthout bracht veranderingen aan, zodat hij er zelf beter mee uit de voeten kan. Het theatrale effect liet hij achterwege. Hij maakt geen beeld en geluidsopnamen van de sessie en draagt zorg voor zorgvuldige begeleiding en zo nodig voor nazorg. In Woudrichem hield hij in 2007 een geslaagde familieopstelling. Eveneens in Woudrichem hield hij speciaal voor een van zijn cliënten, een therapeutische opstelling. Afgelopen winter heeft hij te Leerdam wederom een therapeutische opstelling uitgevoerd, met een cliënt van Ketenzorg de Linge. Daarbij zijn bij wijze van experiment eigen familieleden ingezet bij de sessie, in plaats van “vreemde” deelnemers. Door deze innovaties is Korthout inmiddels creatiever en flexibeler met de methodiek leren omgaan. Wat blijft is, dat deelnemers zorgvuldig omgaan met elkaar. Er wordt afgesproken dat niets van wat zij daar van elkaar vernemen naar buiten wordt gebracht.

Korthout vindt het leuk, om op dinsdag 27 oktober een nieuwe gelegenheid te bieden voor mensen. Het is bijzonder, dat je niet eens iets hoeft te mankeren. Je leert jezelf en andere mensen beter kennen. Overigens kampt iederéén in het leven wel een of meer keer met iets waar zij of hij nare herinneringen aan heeft of maakt iets mee, waar men nog steeds wat last houden. Wat mensen vaak niet weten is, dat zo’n gebeurtenis soms veel meer invloed heeft op het leven van vandaag, dan men wel eens denkt. Uitwerking van zo’n gebeurtenis kan alsnog leiden tot verwerking, waarna men beter leert functioneren dan voorheen. Soms komen zelfs problemen aan het licht die al dateren van voor de geboorte van de inbrenger van het verhaal. Maar ook als men geen verhaal inbrengt, leren de mensen veel over zichzelf en over hoe mensen denken, voelen en handelen. Zelfs wanneer men niet in een rol gevraagd wordt en dus alleen waarnemer blijft, valt er nog heel veel te leren over zichzelf en de medemensen.

Meer…  http://joskorthout.hyves.nl/…

Per 1 sept. 2009 verlaat ik GGZ-Breburg. Men vindt aldaar dat ik te therapeutisch en te gedreven ben, om binnen een multidisciplinair team, verslaafde psychiatrische cliënten te kunnen begeleiden. Zelf zag ik nog prachtige mogelijkheden om zinvolle bijdragen te kunnen leveren aan cliënten, bij hun pogingen om hun gedrag te laten veranderen in meer gewenste richting. Omdat deze mogelijkheid afgesloten werd, heb ik parttime de overstap gemaakt naar de dienstverlening aan verstandelijk gehandicapten. Ik kan daar mijn bijdragen gaan leveren, om de cliënten naar tevredenheid te laten functioneren bij hun wonen en tijdsbesteding.Ondertussen ga ik als levenscoach voort binnen mijn eigen Praktijk voor Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Aldaar bied ik grote
continuïteit en veiligheid aan cliënten waaraan ik de zorg op maat lever, die zij van mij verlangen.

Welke werkgever in de geestelijke gezondheidszorg is geïnteresseerd om een kundige, ervaren en gedreven Sociaal Pedagogische Hulpverlener aan te nemen?
Laat deze werkgever zich leiden door het belang van de cliënten waar deze collega zich krachtig voor zal gaan inzetten? Of laat de werkgever het oor hangen naar werkgeversbelangen? Wat kost het? Is de SPH-er flexibel en overal soepel inzetbaar? Luistert de werkgever naar de behandelaren die met deze SPH-er uit de voeten moeten kunnen? Zou de werkgever rekening houden met collega’s op de werkvloer die wellicht moeizaam communiceren met zo’n ervaren kracht? Wordt er gedacht aan supervisie, intervisie en uitwisseling van kennis en ervaring binnen het team? Wordt er gedacht aan een goede structuur en een opbouwende vorm van teambuilding? Wat een vragen! Natuurlijk moet zo’n werkgever met al die belangen rekening houden. Maar dan krijgt de werkgever wel een kwalitatief krachtig team, waarmee cliënten bijgestaan kunnen worden in hun meest complexe problematieken. Ik ben zo’n SPH-er, die nieuw emplooi zoekt. Uiteraard blijf ik daarnaast wel parttime mijn zelfstandige SPH-praktijk uitoefenen.

Vriendelijke groet,

Jos Korthout.