ChoozLog van Jos

Vandaag, op vrijdag 30 mei 2008, sta ik er even bij stil, dat ik alweer 10 jaar actief ben binnen mijn praktijk voor Sociaal Pedagogische hulpverlening.
Ik begon 10 jaar geleden met schoorvoetend een advies uit te brengen aan een instelling voor verstandelijk gehandicapten om daar de cliëntenbelangenbehartiging verbeterd te krijgen. Ik durfde daar toen nog niet eens een honorarium voor te vragen. Naarmate mijn zelfbewustzijn sterker werd, kon ik mij steeds beter naar buiten toe presenteren. Ik was, en ben er nog steeds van overtuigd, dat ik vanuit mijn zelfstandige positie veel vrijer en met meer kwaliteit, samen met de cliënt kan zoeken, hoe deze het beste kan gaan functioneren. Ik heb met plezier vele voorlichtingsbijeenkomsten georganiseerd, die meestal het karakter kregen van groepstherapie. De laatste bijeenkomsten werden verrijkt door inspirerende bijdragen van kunstenaars. Ik zocht samenwerking met geestverwante zelfstandige hulpverleners in de geestelijke gezondheidszorg. Zo kan optimale multidisciplinaire zorg georganiseerd worden. Langzaam maar zeker zag ik de clientèle toenemen.
Vandaag ben ik dankbaar, dat ik met veel uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen deze mijlpaal heb kunnen bereiken.
Ik voel voldoening, dat ik voor vele mensen hoop, steun en bemoediging heb mogen bieden.
Niet alle processen verliepen naar wens. Maar elke dag probeer ik de kwaliteit van mijn hulpverlening te verbeteren.
Daar hoop ik nog lang mee te mogen doorgaan.
Vriendelijke groet,
Jos.
 

Eind mei rondt ik mijn werk op de TBS kliniek af.

Ik switch per 1 juni 2008 naar deJjeudzorg en ga ambulante crisishulpverlening uitvoeren binnen de systematiek van Families First. Later zal ik hier meer informatie over verschaffen.

Op 17 januari 2008 kwamen vertegenwoordigers van sociotherapeuten binnen de Nederlandse TBS-instellingen bijeen. Deze ”Landelijke Kenniskring Sociotherapie”  was te gast bij Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) de Kijvelanden te Poortugaal. De plaatselijke “Vakgroep Milieutherapie” gaf als gastorganisatie een presentatie over de manier waarop aldaar vorm wordt gegeven aan de behandeling van de patienten. Dat gebeurt allereerst om de samenleving te beschermen tegen deze patienten, die door de rechter een maatregel tot behandeling zijn opgelegd. Op de Kijvelanden wordt bij de behandeling continue hun delict”centraal gesteld bij al het handelen. Tegelijkertijd wordt ingezet op maximale resocialisatiemogelijkheden.  Dat gebeurt door optimale inzet van multidisciplinaire samenwerking tussen alle betrokken professionals. Er werd een rondleiding door de kliniek verzorgd en uitleg gegeven over de visie, benadering en de gehanteerde sociotherapeutische- en supportieve milieus op de verscheidene afdelingen in diverse graden van vordering op de sectoren instroom, doorstroom- en uitstroom. Er werd gedemonstreerd hoe de veiligheid gewaarborgd wordt middels training fysieke weerbaarheid en er werd een workshop verzorgd door een beeldend therapeut. Er werd uitgelegd hoe gestreefd wordt naar onderlinge samenhang en versterking van de behandeling, door afstemming tussen de sociotherapie en de vaktherapieeen. Het is een boeiende dag geworden, waarbij kennis en ervaring werden uitgewisseld en waarover gerapporteerd is naar de achterban van de deelnemers. Er is veel geleerd van de visies, culturen en ervaringen binnen de diverse instellingen.  Dit heeft bijgedragen aan de veranderingen (liefst verbeteringen) die continu op de TBS-instellingen worden doorgevoerd.

Hoe ontwikkelt zich de zorg in Nederland?
De instellingen worden meer en meer fabrieken met een topzware overhead. De risico’s worden steeds meer afgedekt. De zorgverzekering is geprivatiseerd. De regelgeving neemt steeds verder toe. In naam wordt de zorg meer vraaggericht georganiseerd, bezien vanuit vanuit het cliëntenperspectief. In werkelijkheid differentieert slechts de aanbodgerichte zorg, door steeds meer subdoelgroepen te definiëren onder de potentiële cliënten. De zorg moet efficiënter, effectiever, sneller en goedkoper. Wetenschappelijke benadering gaat hand in hand met rationalisering en commercialisering. Maar binnen de zorg is behalve het verstand ook ruimte nodig voor het gevoel. Hulpverlenen moet met hoofd, hart en handen gebeuren. De wetgever garandeert inspraak en medezeggenschap door cliënten, maar hun positie is onveranderlijk zwak gebleven. De handen van de professionals in de zorg zijn eerder aan de computer dan aan het bed te vinden. Of anders wel aan de vergadertafel of …. in het haar. Protocollen en methodieken zijn bruikbaar, maar moeten niet verstikkend gaan werken. Inkorten van behandelperioden lijkt vaak kostenbesparend, maar is dat lang niet altijd. Een goede afronding met overeenstemming met de cliënt is erg belangrijk. Soms lijkt een langer durende begeleiding wel duur, maar daarmee wordt vaak op andere gebieden kosten bespaard of zelfs verdiend. Dat geldt vooral voor de activerende ambulante begeleiding. Ik pleit voor een visie op de zorg die werkelijk uitgaat van de cliënt. Ik pleit ook voor meer vrijheid van de professional om de hulp af te stemmen op de individuele cliënt, ingebed in diens omringende netwerk.

Op initiatief van de GOBlog-redactie heb ik besloten om ook mee te doen. Ik hoop hiermee veel jonge mensen te interesseren om te gaan studeren en werken binnen de zorg. Hier kunnen zij hun zinvolle bijdrage gaan leveren aan het meer dragelijk maken van het leven van mensen die kampen met beperkingen, misvormingen en lijden onder een last waardoor hun leven moeizaam geworden is. Dat lijkt nogal belastend. Voor veel categorien mensen is het psychisch ook belastend werk. Maar de voldoening die eruit te halen is, stemt tot bevrediging. Ik ondervindt dit positieve effect met voldoende regelmaat om dit werk lang en met plezier vol te houden. Ook de prachtige manieren waarop mensen met elkaar samenwerken binnen de zorg en op die manier dingen voor elkaar te krijgren die in je eentje niet zou lukken is erg stimulerend.